هفدم آبانماه سال 59
سومین پرواز جنگی سرهنگ در این روز در پیش است. دو فروند فانتوم مسلح یکی به خلبانی سرهنگ "اصغر سفیدموی آذر" و کمک ستوان "اعظمی" و دیگری به خلبانی سرهنگ غفور جدی و کمک ستوان "خلجی" بر روی باند قرار می گیرند. ثانیه هایی بعد صدای غرش سهمگین فانتوم ها که نشان از خشم ملت ایران و هراسی در دل بعثیون است فضای پایگاه را پر می کند و دو پرنده در دل آسمان جای می گیرند . جنگنده ها با کم کردن ارتفاع از جنوب خرمشهر و سمت چپ فاو وارد خاک عراق می شوند و سمت بصره را در پیش می گیرند ولی در طول مسیر هیچ نیروی مشاهده نمی شود . جنگنده ها با رسیدن به بصره با گردش به سمت راست به سمت مرزهای ایران گردش می کنند. در همین اثنا غفور متوجه یک نخلستان در نزدیکی بصره می شود که تعدادی پدافند در میان آن استتار شده است. با دقت بیشتر خلبانان متوجه حدود 40 فروند تانک می شوند که کاملا استتار شده و لوله های آن طوری استتار شده که به نظر دودکش خانه روستایی به نظر می رسد. هواپیمای شماره یک جناب سفیدمو روی رادیو اعلام می کند که شما از من فاصله بگیرد اول من بمباران می کنم سپس شما حمله ور شوید . شماره یک بمب های خود را روی هدف رها می کند . اینک نوبت غفور است که تیرهای خشم ملت ایران را بر سر دشمن فرود آرد. سرهنگ با شیرجه برروی هدف با دقت فراوان بمب هایش را رها می کند. دود غلیظ ناشی از سوختن تانک ها دشمن فضا را پر کرده بود . ناگهان هواپیما تکان شدیدی می خورد و ثانیه هایی بعد با یک تکان شدید دیگر به بالا پرتاب می شود. خلبان کابین عقب متوجه نشان دهنده دور موتور سمت راست می شود که عقربه آن به صفر می رسد و موتور سمت راست از کار می افتد . چراغ های قرمز چشمک زن همراه با بوق های ممتد نشان از وضعیت وخیم جنگنده می داد. غفور همچنان ساکت و مصمم به سمت مرز پرواز می کرد. او مصمم بود به هر شکل ممکن از مرز عبور نماید. بعد از گذشتن جنگنده از بهمنشیر وارد مرزهای ایران می شوند که غفور روی رادیو اعلام می کند که هواپیمایش مورد اصابت موشک قرار گرفته و یکی از موتورها از کار افتاده ، هیدرولیک هواپیما هم دیگر جواب نمی دهد ، با این شرایط به پایگاه نمی رسیم و باید هواپیما را ترک کنیم .



سرهنگ از هواپیما بیرون پرید ولی چترش ...
سرعت هواپیما زیاد و ارتفاع آن کم بود. در این شرایط امکان اجکت وجود نداشت. سرهنگ جدی با خلبان کابین عقب صحبت می کند که آماده باش ارتفاع می گیریم و سپس بیرون می پریم . غفور هواپیما را به ارتفاع 3000 پایی می رساند اکنون 50 کیلومتر از مرز فاصله دارند . ناگهان هواپیما از کنترل غفور خارج می شود و شروع به کم کردن ارتفاع می نماید . سرهنگ به خلبان کابین عقب می گوید آماده اجکت باش و سپس ضامن را می کشد و هر دو خلبان در حدود کیلومتر 7 جاده ماهشهر – آبادان از هواپیما خارج می شوند .
ستوان خلجی به سلامت به زمین می رسد ولی از ناحیه گردن و دست زخمی می شود و به دنبال غفور می گردد. از دور دودی را مشاهده می کند که نمایانگر محل سقوط هواپیماست. کمی که جلوتر می رود چتر سرهنگ غفور جدی را می بیند . بدن ستوان یخ می زند. چند متر آن طرف تر غفور را می بیند . وای خدای من صندلیش جدا نشده است و کمربندهایش هنوز بسته است .

غفور پر کشیده است
در نگاه اول خلجی فکر می کنم غفور بی هوش شده . صدایش می زند غفور غفور ! همزمان با دست به صورت غفور می زند. نبضش را می گیرد ولی قلب غفور از تپیدن ایستاده است. غفور نفس نمی کشد . ستوان ناگهان متوجه سینه غفور می شود که بالا آمده مچ پایش هم در اثر برخورد با زمین شکسته است . بی اختیار به زمین می افتد غفور بال کشیده بود و پرواز دیگری را آغاز نموده بود . منطقه خیلی ناامن بود و ستوان باید منطقه را ترک می کرد ولی با پیکر غفور باید چه کار می کرد. نمی توانست او را همان جا رها کند . در همین افکار بود که متوجه دو ماشین جیپ شده که به طرف آنها می آمدند پیش خود تصور نمود که شاید عراقی باشند کلت کمری را برداشت تا با آنها مبارزه کند ولی هیچ پناه گاهی وجود نداشت او داخل یک بیابان مسطح سقوط کرده بود .
ماشین ها در 500 متری خلجی ایستادند و نفراتی از آن پیاده شدند و اسلحه های شان را به طرف او گرفتند . کمی جلوتر رفت که یکی از آنها به فارسی گفت جلو نیا ! خوشحال از این که آنها ایرانی هستند فریاد زد من هم ایرانی هستم و به طرف آنها دوید که ناگهان یکی از آنها تیر هوایی شلیک کرد و گفت : بخواب روی زمین . ستوان کارت خود را از جیبش بیرون آورد و گفت من خلبان ایرانی هستم دوستم هم شهید شده است نفرات جلو آمدند و او را در آغوش کشیدند و همگی کنار غفور نشستند و فاتحه ای برای او تلاوت کردند . پیکر غفور را به پایگاه ششم منتقل شد و آنجا بود که وصیت آن شهید بزرگوار خوانده شد که در قسمتی از آن نوشته شده بود :
" دوست دارم  پرچم ایران کفنم باشد

بازم جنگ؟؟؟!!!

ایشون در زمان طی کردن دوره دانشجویی خلبانی در آمریکا بقدری از خودش لیاقت نشون داد که نیروی هوایی آمریکا درخواست بخدمت گرفتن ایشون رو به نیروی هوایی شاهنشاهی اعلام کرد اما پدر این بزرگوار گفت : فرزندم رو واسه خدمت به وطنش بزرگ کردم
اوایل  انقلاب هم ایشون رو از نیروی هوایی اخراج کردن اما ایشون حاضر به ترک ایران نشد وبا شروع جنگ به صورت داوطلبانه به نیروی هوایی برگشت و در مدت زمان کمی  از شروع جنگ تا  تاریخ شهادتش هشتاد عملیات بر علیه دشمن بعثی انجام داد

از خلبانا حافظی می شناسی؟؟؟

نه نمیشناسم . خلبان چه هواپیمائی بوده ؟ و در چه زمانی ؟

پارسا همشهری بیا واعتراف کن چیکاره هستی (ش.فوضولی)

بعضی از دوستان میدونن . اما احترام به کسایی که برای ایران فداکاری کردن ربطی به شغلهامون نداره . اما واقعا تاسف میخورم اینجور تایپیکها کمتر بازدید کننده داره

من که همیشه ادرادت دارم به تایپیکهات خب حالا چرا میزنی ؟! (ش.گریه)

منم میشکنم اون دستی که رو شما بلند بشه . ممنون که از این نوع تایپیکها خوشت میاد

به به همشهری بودن بدرد این روزا میخوره (ش.گل وبلبل)

درود پارسا جان
احترام تمام این افرادی که ازشون اسم میبری سر جاش. برای کشور جنگیدن، زحمت کشیدند و آزادانه هم پر کشیدن.
خیلی مرد بودن. اما باید طبق معمول بگم که یاد شهدا نباید تو رسانه ها زنده بمونه. شاید خیلیها، وقتی این حرف منو میشنون با خودشون بگن که من چقدر سنگدلم و بی غیرتم.
اما این سنگدلی و بی غیرتی نیست. این یه حقیقته. زنده نگه داشتن یاد شهدا فقط موجب این میشه که عده ای خیلی راحت ازشون سو استفاده کنن.
ما تو کشور فقط جنگ 8ساله نداشتیم که این جنگ 8ساله هم تو مقدس بودن برخی سالهاش ابهام وجود داره. اگه قرار باشه یاد شهدا زنده نگه داشته شه پس باید یاد همه شهدای تاریخ رو زنده نگه داریم که این غیر ممکنه.

در ضمن خیلی وقت پیش یه مثال هم زدم. میگم اگه فردا من شهید شدم اصلا دوست ندارم عکسمو تو میدانها بزنن. اسممو بزارن روی کوچه ها و خیابونها. برام بزرگداشت بگیرن و غیره. چون من رفتم برای اینکه آیندگان تو شادی زندگی کنن. نرفتم که آیندگانم بعد از سالها به یادم باشن و با این یاداوری زندگیشونو ناراحتیهای ناشی از احترام بگیره.

سرباز جان کاملا موافقم که نباید از خون اینها بهره برداری کرد اما حیف نیست که از وجود همچین افرادی بی اطلاع باشیم . اگرهنوز بعد از سالها با شنیدن اسم آریوبرزن افتخار میکنیم به خاطر این هست که در موردش صحبت شده. مثلا همین عزیز که میتونست در آمریکا زندگی کنه اما واسه کشور اومد جنگید تا حالا کسی اسمی ازش شنیده بود ؟حیفه در مورد اینا بی اطلاع باشیم اما این اختلاف هم سر جای خودش که اون زمان اونا یه آرمانی داشتن و ما الان  یک هدف دیگه داریم

پارسا زنده نگه داشتن یادشون باید به عهده خود فرد باشه و یه مساله فردیه. نه عمومی. مثلا منظورم اینه که اگه خیلی از این شهیدها چهره مثبتی داشتن در تاریخ بیان بشه. خواننده هم که میره به سمت اون دوران تاریخ خود به خود آشنا میشه باهاشون.
اما این درست نیست که تمام کوچه ها پر بشه از عکساشون. براشون بزرگداشت بگیرن. اسمشونو بزارن رو پروژه ها و از این قبیل موارد.
مثلا ایثارگری خیلیهاشون خوندنی و به خاطر سپردنیه. آریوبرزن هم یکی از همینهاست. اسمش به عنوان یه بزرگمرد در تاریخ بیان شده. اما نمیشه این اسامی رو زیاد کرد و در تاریخ هم باید اسم برخیها گفته شه. چون زیاد شدن چهره این شخصیتها موجب بی ارزش شدن اونها و از دست رفتن خیلی از ارزشها میشه.

با اجازه پارسای عزیز
سرباز وطن ،در با شرف و با وجدان بودن شما هیچ شکی نیست اما یه سری نکات رو دوست دارم بگم...
در مورد قسمتی که تیره کردم بگم که یاد شهدا در هر حالتی باید زنده نگه داشته بشه!
کسانیکه شهید دادن هرگز با این سواستفاده های حکومتی و این قایم موشکهایی که 4 تا بچه سوسول بسیجی پشت خون شهدا که مردان واقعی بودن ،موافق نیستند و همیشه هم انزجار داشتن!
اما این سو استفاده دلیل نمیشه که فرزندان این خاک رو فراموش کنیم!
به نظر تو درسته شهدای این 8 ماه اخیر رو فراموش کرد؟به هر علتی در اینده؟!
اگر در اینده ای که دور و نزدیکش فرقی نداره ، کسی پیدا بشه و همین حرفهای تو رو درباره ندا ها و سهراب ها بگه، و بگه یاد شهدای سال88 نباید زنده نگه داشته بشه(اگر در رسانه ها زنده نگه داشته نشه، کجا نگه داشته بشه؟عده ای اسم اینها رو بر قلبشون حک کردن اما ایا در زبانها هم باید فراموش بشن؟) پیش خودت چی فکر میکنی؟
ما امروز شهدای زنده ای هم داریم که به خاطر تمام بی رحمی هایی که حاکم و سران بی لیاقت بر اینها روا داشتند ، در گوشه ای افتادند و با هزاران مشکل دست و پنجه نرم میکنند!
اگر کارشون جایی گیر کنه و مثلا از بنیاد جانبازان نامه ای بیارن تا بتونن احقاق حق کنند ، اون بچه مزلف بی شعوری که به نون و نوایی رسیده و از صدقه سر 4 تا پاچه خواری شده رییس و دیگه خدا رو هم بنده نیست ، با وقاحت تمام میگه جنگ بودی که جنگ بودی، میخواستی نری؟!!ایا این جواب کسی هست که جوونیشو برای دفاع از خاک و ناموس ایران زمین فدا کرده و حالا هم با همه مجروحیت های روحی و جسمی کارش لنگ یه امضای ساده میمونه؟!مسلما این حق نیست! اگر کسانی این چنینی به خودشون اجازه میدن که صراحتا توی چشم فرد نگاه کنن و ذره ای ارزش برای کارش قائل نشن و با زبان غیرمستقیم بهش بگن که هر کاری کردی دیگه باید فراموش کرد، چرا ما به گونه ای دیگه این کار رو انجام بدیم و بگیم باید فراموش شن؟!!
هرگز نباید چنین اتفاقی بیفته...چون رفته رفته این اتفاق برای ندا و سهراب و کیانوش و بقیه شهدا هم میفته، که خالی از انصافه!

در مورد جمله ای که دباره خودت گفتی هم بگم هیچ کدوم از شهدای جنگ هم تمایلی به این نداشتن که اسمشونو روی میادیو و کوچه ها و بزرگراه ها و مدارس و ...بگذارند...

نکته: سربازانی که در جنگ جهانی دوم حضور داشتند، با بازوبند مخصوی که دارند در استفاده از تمام امکانات عمومی ارجح ترند...مثلا در المان چنین سربازی که حالا پیرمردی شده، با داشتن این بازوبند وقتی سوار مترو میشه اگر جای نشستن نباشه کسی که روی صندلی نشسته بدون هیچ ناراحتی و غیظی جاشو به اون سرباز میده و با اینکار از کاری که اون سرباز کرده ، قدردانی میکنه...

سرباز اگر منو تو به صورت عمومی یاد ندا و سهراب و بقیه رو زنده نگه نداریم،کی نگه داره؟
سواستفاده های حکومت رو نباید بکنیم دلیل برای فراموش کردن شهدا...